DE DEUGNIET-VLIEGJES

De lente was aangebroken! Zo ook in het grote dierenbos. Aan de bomen kon je de groene knoppen zien uitkomen en de madeliefjes in het gras lieten hun hartjes kloppen voor iedereen die dat maar wilde.

Het was druk in het bos, want als de lente zachte lucht laat aanvoeren dan worden er nieuwe diertjes geboren.

De familie Vlieg was ook aan de beurt geweest voor gezinsuitbreiding. Twee vliegjes waren er geboren en papa en mama Vlieg waren de trotse ouders.

Omdat het prachtig mooi weer was, stelde papa Vlieg voor om een tochtje door het bos te maken. Mama Vlieg wilde ook gaan picknicken, dus pakte ze de picknickmand uit de kast en vulde deze met kruimeltjes brood, brokjes koek en een bekertje vol druppeltjes regenwater.

De mand was gepakt, ze konden vertrekken.
De babyvliegen, Flip en Koen vonden het uitstapje ontzettend spannend, want het was de eerste keer dat ze zo ver mochten vliegen.Wat waren de bomen groot en wat was het bos groen! De bloemen geurden heerlijk. Flip landde zowaar op een gele paardenbloem en liet zich lekker kietelen door de zachte stekels.

Mama Vlieg had een gezellig plekje gevonden. Ze spreidde het kleed uit. Nu kon het feestmaal beginnen. Ze smikkelden dat het een lust was en toen alle kruimels en brokjes op waren en er geen druppeltje meer in het bekertje te bekennen was, wilde papa Vlieg wel een dutje doen. Al gauw vielen zijn kraalogen dicht en snurkte hij als een ronkende motor. Flip en Koen wilden weer hun vleugeltjes laten wapperen, want dat vonden ze het allerleukste dat er bestond. “Als jullie alleen om deze boom vliegen, dan mag het,” zei Mama Vlieg, “maar alleen om deze boom, want jullie zijn nog te klein om verder weg te vliegen. Het bos is heel mooi en avontuurlijk, maar er zijn gevaren. Er wonen ook grote dieren die niet aardig zijn. Pas dus goed op!” “Ja mama, we zullen voorzichtig zijn”, zongen de kleintjes lief en snel vlogen ze weg. Ze speelden verstoppertje en dat was leuk, want in de boom zaten veel nerven en holletjes waar ze zich prima in konden verstoppen.

De vliegjes waren zo in hun spel verdiept, dat ze de grote Spin niet hadden gezien, die de kleintjes al een poosje gadesloeg. Deze Spin had wel trek in zulke lekkere hapjes! Speciaal voor deze gelegenheid had de Spin zijn web extra plakkerig gemaakt en het duurde dan ook niet lang dat de vliegjes er een voor een invlogen. Bah! Dat voelde kleverig aan!

H E L P!!! H E L P!!! Maar het was te laat. De kleine pootjes raakten steeds meer en meer verstrikt in het ragfijne web. Flip zat stokvast met zijn ene pootje en Koen had de plakkerige draden zelfs in zijn kraaloogjes. Was papa Vlieg er nu maar! De Spin rende snel over het spinrag naar de vliegjes en was er helemaal klaar voor om deze op te smullen, toen hij een luid gebrom hoorde. “Brommm! Heb niet de moed om mijn kinderen op te eten!“ Papa Vlieg had zijn bromstem op zijn hardst gezet en dat maakte de Spin wel poepie-bang. “Wie denk jij wel wie je bent, om mijn bloedjes op te peuzelen?” bromde Papa Vlieg. Meteen vloog hij naar de Spin en knalde met een harde klap tegen hem aan. De Spin had nu knikkende poten van angst en bibberend stamelde hij: “ O la la, heer Br Bromvlieg, het was was maar een sp spelletje.” Meteen peuterde de Spin de vliegjes los van het web. De vliegjes vlogen meteen tegen papa Vlieg’s brede borst. Ze konden wel huilen van geluk en dat deden ze ook, want ze waren knetterend bang geweest. Papa Vlieg zette de kleintjes op het mos en vloog nog een keer naar de Spin en maakte met zijn kop het web stuk. Zo kon de Spin in ieder geval een paar uur geen diertjes meer vangen. Wat was mama Vlieg blij toen ze haar deugnietjes weer terugzag. Flip en Koen moesten beloven dat ze voortaan goed zouden opletten of er gevaar in hun buurt loerde. Dat beloofden ze plechtig. Ze hadden hun lesje geleerd!